BAYER'den emekli olan Sn. Gazanfer Sürgeç, bu mesleğe gönül verenlere, adaylara örnek oldu ve sorularımızı yanıtladı.

TibbiMumessil.Com:Kısaca kendinizden bahsedermisiniz?

Sn.Gazanfer Sürgeç:1959 İzmir doğumluyum. İlk, orta, lise ve yüksek okulu İzmir’de okudum. Göztepe Spor Klübünde profesyonel futbolcuk yaptım. Askerden geldikten sonra 1984 yılında, Azim İlaç Sanayii’nde Tıbbi Mümessil olarak işe başladım.

Tıbbi Mümessillik o zamanlar pek bilinen bir meslek değildi. Sizin bu sektöre ve mesleğe girişiniz nasıl oldu?

Sn. Gazanfer Sürgeç: 1976 yıllarında mahallemizde bir Tıbbi Mümessil abimiz vardı. Onun yaşamı benim dikkatimi çekerdi. O zamanlar mahalledeki araba sayısı sınırlıydı. Ama Tıbbi Mümessilin altında wolswagen araba ve dikkati çekecek oranda kaliteli bir yaşamı vardı ailesiyle. Ona özenirdim. Bu meslekle tanışmam 1975-76 da böyle oldu. Aradan senler geçti, ben okulu, ardından askerliği tamamladım. 1984 yılında, sektörde Bölge Müdürü olan rahmetli Bülent abi (Ejder), benimle konuştu ve “bu mesleği düşünür müsün, ilaç firmasında çalışır mısın, haftaya Azim İlaç’ta kurs başlıyor ne dersin” diye sordu? Ben de bu teklifi kabul ettim. 1984-1990 Azim İlaç, sonra Bayer’e başlayacakken bir şansızlık oldu ve Erkim’e başladım. Yaklaşık 2 yıl Erkim’de çalıştım.1992- 31 Ocak 2007 emeklilik tarihime kadar da Bayer’de çalıştım. Kısaca 23 yıl sektörde kesintisiz olarak çalıştım.

TibbiMumessil.Com:Mesleğe başladığınız yıllardan bugüne değin, sektörde çalışanların, hekimlerin ve eczacıların profilinde ne gibi değişiklikler oldu?

Sn. Gazanfer Sürgeç: Her şeyden önce insan profili değişti. İnsanların hayata bakış açısı, zihniyetleri değişti. Az şeyle yetinme devri bitti, doyumsuzluk başladı. Bazı değerlerimizi yitirmeye başladık. Teknoloji hızla değişti. Hızla değişen teknoloji, maddi olarak bütçelerde bazı sıkıntılara yol açtı. Değişen teknoloji, bizim sektörümüzü de etkiledi. Satışın temel kaynağı “dostluk-ilişkiler” dir. Biz bununla yıllarca başarılı işler yaptık. Ancak toplumdaki doyumsuzluk, hekimleri de etkiledi. Diğer yandan firmalar da bu doyumsuzluğu körüklemeye başladılar. Ve karşımıza, verdiğiniz hizmetle yetinmeyen, sürekli talep eden bir kitle oluştu. İşte bu aşamada paramedikal çalışmalar devreye girdi. Ve sektör yavaş yavaş karşılıklı olarak aslan terbiyeciliğine döndü. Her iki tarafta birbirine “bunu yapmazsan ilacını yazmam, satmam, yazmazsan şunu yapmam” noktalarına kadar geldi.

Benim bu mesleği hem sevmemi hem de işi öğrenmeme neden olan Bülent Güldoğuş adında bir satış müdürüm vardı. Çantadan(Tıbbi Mümessillikten) gelmişti. Öyle çok tahsilli filan değildi. Ama işi biliyordu. Bize şunu öğretti. Sabah evden, otelden erken çıkın. Çalışacağınız sağlık kurumunun oraya gidin. 2 günlük gazete alın ve okuyun. Gündemden haberiniz olsun. Gidince hekimin, eczacının yanına girdiğiniz de konuşacak bir şeyleriniz, kültürünüz olsun derdi. Senelerce Afyon’un kasabalarına, köylerine kadar gittim. Arabam yoktu, arabası olan meslektaşlarımla gidiyorduk. Oradaki insanlar bizi bekliyorlardı ve bize bir karşılık beklemeden ilaç yazıyorlardı. Yani oralardan bugünlere geldik.

TibbiMumessil.Com: Sektör geçmişte bir selamla iş yaparken, bugün neden bu kadar kaynak ayırıyor tanıtıma, ne değişti ki?

Sn. Gazanfer Sürgeç: Firmaların hedefleri değişti, büyüdü. Pazarın büyüme potansiyelini fark ettiler. Hızla büyüyen pazarda, hızlı pay alma savaşı başladı. Bunu ilk önce hekim ve eczacıyla çözdüler. Çünkü ilaç tüketiminin iki önemli bileşeni bunlardır. Her hekime gittiğinizde, bir şeyiniz olmasa da bir ağrı kesici, vitamin yazdırırız. Evde bulunsun, lazım olur zihniyetini doktor da bilir ve yazmazsa hasta ısrar eder. O nedenle hepimizin evinde, bir torba kullanılmayan ilaç vardır. Firmalar bu potansiyeli provake ettiler. Böylece satış hedefleri büyüdü, mümessil de doktora “kotam var, yaz” diye rica etti. Doktorlar önce hatır için reçetelediler. Sonra da bu satıştan prim alındığını öğrendiler. İlaçlarını yazdıkları mümessillerin iyi arabaya binmesi, daha iyi bir maaş alıyor olması, daha iyi giyiniyor olması hekimler de başka düşüncelerin oluşmasına yol açtı. Ve bu duruma itirazlar başladı. Tabiî ki tüm hekimler ya da eczacılar için bunu söylemiyorum. Ama böyle bir değişim yaşandı.

TibbiMumessil.Com: Bu değişim bir kısım Tıbbi Mümessillin davranışlarına da yansıdı. Gidip, emek verip, adam gibi ilacını çalışıp, sonuca gitmek varken, bir takım yan yollardan da sonuç alınabileceğini bazıları da gördü. Sektörde, meslekte kalıcı olmak, istikrarlı olmak, kurallara, meslek etiğine uyma gibi değerler göz ardı edildi. Ancak dünyanın her yerinde sonuca ulaşmanın iki yolu var. Birisi doğru birisi de yanlış. İkisi de sonuca ulaştırıyor, ancak, birisi, kalıcı, istikrarlı, ahlaklı, doğru ve başarılı, diğeri ise yanlış, istikrarsız, gayri ahlaki, başarılı gibi gözüken, ancak günü kurtaran yöntem.

Sn. Gazanfer Sürgeç: Bu meslekte hiç unutmadığım 2 anektod var. Sandoz’da Nuri Ağabey (Nuri Özler) vardı, o da emekli oldu. Bir hekimin muayenehanesindeyim. Kapıyı çaldım. İçerde Nuri Ağabey var. Ben, Nuri Ağabeyi çok iyi tanımıyorum. Bir muhabbetim yok. Buna rağmen içerden gel, gel diye beni içeri çağırdılar. Ben de girdim. Neyse Nuri Ağabey ilaçlarını hekime hatırlattı ancak, “Talotren” isimli ilacı çalışmadı. Doktor sordu neden çalışmadığını. Nuri Ağabey de; bugün Talotren çalışmak yok dedi. Ben de anlamadım ne olduğunu. Doktor tekrar sorunca Nuri Ağabey; “benim 25 ilacım var, arkadaşımın 2 ilacı. O iki ilaçtan biri de Talotren muadili, Teodur. Ben 25 ilaçtan, açığımı mutlaka kapatırım, o nedenle çalışmıyorum” dedi. 

Yeni tanıştığım bir meslektaşım, büyüğüm bana böyle bir jest yaptı. Ben de teşekkür ettim. Nuri Ağabey asaletiyle, kibarlığıyla, davranışlarıyla, konuşmasıyla, yaptığı bu hareketle beni etkiledi. Gerçekten örnek alınacak birisiydi. Hep kendi kendime, acaba ben de onlar gibi olacak mıyım diye sorardım? Hep onları örnek alarak çalıştım. Allah nasip etti ve bugünlere kadar gelip, emekliği de tattık.

TibbiMumessil.Com: Satış, eleman sirkilasyonunun en fazla olduğu pozisyonların başında geliyor. Sektörde 23 yıl, Bayer’de 14 yıl kesintisiz olarak çalışmayı nasıl başardınız? Kendinizi nasıl motive ettiniz?

Sn. Gazanfer Sürgeç: Ben askerlik öncesi diğer sektörlerde de çalıştım. Benim için çalıştığım şirket, yaptığım iş ve mesleğim ilk plandadır. Çalıştığım şirket benim için kutsal bir mabet gibidir. İşim neyse, verilen sorumluluk neyse onu en iyi şekilde yerine getirme çok önemlidir. İşim neyse onu yapmak birinci vazifemdir. Hiçbir zaman az ücret alıyorum az çalışayım, çok çalışıyorum, yoruluyorum diye bir düşüncem hiçbir zaman olmadı. Belki son yıllarda, biraz daha fazla yorgunluk ya da bezginlik oldu ama, bir bütüne baktığınız zaman hiçbir zaman sızlanmadım. Ben bunu yapamam, beceremem demedim. Hatta eşimle bile zaman zaman bu konuda tartıştığımız oldu. Akşam bir hekiminizle yemeğe çıkıyorsunuz, hafta sonları toplantılara gidiyorsunuz. Toplantıdan gelip, seyahatlere çıkıyorsunuz. Günlerce çocuğunuzu görmediğiniz zamanlar oluyor. Benim için hep önemli olan, ekmek yediğim yere sadık olmak, işimi layıkıyla yapmaktır. İş hayatında felsefem bu olmuştur: Kurallara uyarak, düzgün iş yapmak. Böylece kazandığınız parayı, gönül rahatlığıyla cebinize koyuyorsunuz. Cebinize hak etmediğiniz hiçbir şeyi koymamayı öğrendik ailemizden ve onu da uyguladık. İmkanları dar, kurumsal olmayan firmada da çalıştım. Hiçbir zaman işime ihanet etmedim. Bu firma zaten iyi değil, şu doktoru da ziyaret etmeyeyim, satışın bu kadarı da yeter diye düşünmedim. İşim ne gerektiriyorsa onu yerine getirdim. Kendime göre fedakarlıklar yaptım. Antalya’ya seyahate giderken Pazar gecesi çıkıp, Cuma gecesi de oradan yola çıkıp cumartesi sabah İzmir’de oldum. Bunları firma bana ödül versin diye yapmadım. Kendim için, kendime duyduğum saygı gereği böyle çalıştım.